Marianne

2003-12-15T04:09:00.000-08:00

Ik werk nu voor de derde dag bij de krant en ik word als vanouds geconfronteerd met de meest vreselijke muziekjes. Je belt naar een bedrijf of instantie en je wordt in de wacht gezet. Niet eventjes, nee, minimaal vijf minuten. En geloof me als ik zeg dat vijf minuten lang kattengejank aanhoren niet bepaald bijdraagt aan een goed humeur op de maandagochtend. Of welke ochtend ook... Maar nu komt de kerst eraan en hoop ik maar dat ik snel de mooie meezingers als 'Last Christmas' tien keer per dag te horen krijg. Blegh, wordt iemand ooit origineel?

2003-12-09T06:59:00.000-08:00

Ik wilde ook nog even zeggen dat jullie reacties mij nog meer vreugde hebben bezorgd! Ik ken geen van jullie - op een na - persoonlijk, maar velen lijken mij te begrijpen en herkennen soms ook dingen die ze zelf hebben meegemaakt. Dat vind ik bijzonder. Zeker ook omdat zij dat met mij, eigenlijk toch een onbekende, durven delen. Liefs, Marianne

2003-12-09T06:54:00.000-08:00

Op kamers. Langzaam aan wordt het daar steeds meer mijn plekje. De muren zijn helaas nog erg leeg, maar ik heb er alle vertrouwen in dat die snel mooi opgefleurd worden met mooie, grote foto's.
Maar om even de vorige situatie toe te lichten: Ik en mijn ouders lagen elkaar niet zo lekker meer. Er was erg veel gebeurd dat maakte dat ik er emotioneel aan onderdoor ging. Ik moest weg omdat het anders niet beter kon worden.
Ik hoop trouwens dat iedereen zijn ping nog heeft als het om mijn log gaat. want ik kan niet vaak loggen. Nu heb ik thuis wel internet, maar dat gaat via de telefoonrekening en ik zwem niet bepaald in het geld. Sterker nog: af en toe moet ik aan het eind van de maand geld lenen bij liefhebbende mensen. Maar ik zie alles nog steeds erg positief en ben zooooooooooooooooo blij dat ik de stap heb genomen. Alles in mijn leven krijgt nu kleur en ik kan voor het eerst zeggen dat ik mijn leven mooi vind. Geen rare dingen meer die ik het hoofd niet kan bieden. Nee, alles is goed nu. Ik heb rust, liefde, warmte, etc. Geen negativiteit meer voor mij. Natuurlijk heb ik nog niet alles verwerkt en denk ik ook dat er nog heel veel boven zal komen, maar de grootste stap is gezet en het kan nooit meer zo erg worden als het was. Ik kan alleen nog maar stappen vooruit zetten. Heerlijk!

2003-10-08T02:36:00.000-07:00

Oké, oké, mijn vakantie lijkt nu wel heel erg lang te hebben geduurd, maar ik ben weer terug bij mijn log. Nou ja, niet meer zo intensief als voorheen, moet ik alvast waarschuwen. Ik heb nl geen toegang meer tot internet thuis en zit ook niet meer op een leuke stageplek waar ik lekker heel de dag op het internet kan surfen en met jullie mijn belevenissen kan delen.
Ik heb de stap eindelijk genomen: ik woon op mezelf! Ik heb een eigen woonkamer en slaapkamer en moet de keuken, douche en het toilet delen met twee andere huisgenoten. Erg gezellige meiden en ben helemaal gelukkig nu. Mijn eigen plekje. Doen en laten wat ik wil, niemand die aan mijn kop komt zeiken op de meest vreselijke momenten, en zo kan ik nog wel even een uur doorgaan met alles waar ik nu vanaf ben. Ik zou bijna zeggen dat ik me bevrijd voel. Misschien is dat ergens ook wel zo. Eindelijk kies ik echt helemaal voor mezelf en is er niemand meer in mijn omgeving die mij kapot probeert te maken. Ik voel me zoooooooo goed!!!!!

2003-07-19T07:35:00.000-07:00

Vakantie
Ook deze logger gaat een paar weken de buitenlandse zon opzoeken. Veel rust en ontspanning! Fijne vakantie allemaal.
Marianne

2003-07-18T03:09:00.000-07:00

Laatste dag
Vandaag is het dan mijn laatste dag hier bij Playboy. Raar hoor. Gisteren heb ik al van een paar mensen hier afscheid genomen, maar nu voelt het pas als definitief afscheid. Als ik mij la opentrek, kan ik alleen maar diep zuchten want ik zie het niet zitten om dat allemaal uit te zoeken en het belangrijkste mee te nemen. Maar het moet. Het bureau moet klaarstaan voor de volgende stagiaire als ik hier vanmiddag de deur uitstap. Ik vind het jammer dat ik hier wegga, maar aan de andere kant zitten er ook voordelen aan. Geen heen en weer gereis meer waar ik zo moe van werd, ik houd dit gereis niet langer dan nog drie maanden maximaal vol. En: ik ga zondag op vakantie!!!!! Wat ben ik daar aan toe zeg. Maar misschien mag ik wel een paar keer terugkomen om een paar dingen voor ze te doen...

2003-07-17T02:42:00.001-07:00

Ontsnappen
"Ik heb het recht te weten wat er met je hand is, want ik ben je moeder." Ze zit op de rand van mijn bed en wil weten waarom ik zo moest huilen vandaag. Maar ik wil er niet over praten, niet met haar. Ik voel me dom en lelijk. Ik voel me een mislukkeling, heb het gevoel dat ik niks alleen kan. Ik ben nu net 23 en kruip langzaam uit een dal dat met ups en downs 22 jaar heeft geduurd. Altijd hebben ze mij en gevoel gegeven dat ik niks kon. Nu weet ik dat eindelijk, maar hoe kan ik dat zeggen terwijl ik nog met ze onder één dak woon? Ik wil ontsnappen aan het juk van mijn moeder. Ik wil weg. Ik wil mezelf zijn en geaccepteerd worden zoals ik ben. Maar nog boven dat alles wil ik dat ze één keer tegen me zou zeggen dat ze trots op me is.

2003-07-17T02:42:00.000-07:00

2003-07-15T02:51:00.000-07:00

Drukke leegte
Soms vraag ik me af of ik net als hem een stuk van mijn verleden op mijn log moet zetten. Misschien lucht het op. Maar misschien vinden de lezers dat ik me aanstel, zoals zoveel mensen die ik in mijn leven ben tegengekomen en nog steeds, ongewenst, om mij heen heb. Ergens voel ik me leeg, heel erg leeg. Maar mijn hoofd loopt over van alle emoties die boven komen borrelen. Ik voel me in het nauw gedreven en heb het gevoel dat ik geen kant op kan momenteel. Ik weet dat het langzaam beter wordt en ik nu al stukken sterker en beter ben dan voorheen. Maar toch heb ik nog veel pijn en verdriet in me zitten.

2003-07-14T02:57:00.000-07:00

Laatste week
Mijn laatste stageweek is vandaag ingegaan. Nu ik er zo over nadenk, zijn de drie maanden hier best snel gegaan. Ik vraag me af of ik wel genoeg heb gedaan. Onzingedachte, want ik weet dat ik het goed heb gedaan en ook genoeg heb gedaan. Woensdag ben ik lekker vrij en vrijdag neem ik dan al afscheid. Ik vind het ergens wel jammer dat het al bijna voorbij is. Maar aan de andere kant: zondag ga ik al op vakantie. En als ik moet kiezen tussen nog een week hier binnen in Hoofddorp of lekker in de zon zitten, dan is het niet moeilijk! Ik heb zo'n zin in de vakantie, ik kan gewoon niet wachten! Gisteren heb ik al wat kleding uitgezocht en het liefst zou ik hebben dat de koffer al klaarstaat voor vertrek. Eigenlijk zou het hier in Nederland dan niet zulk lekker weer moeten zijn, dan zou ik alles in kunnen pakken. Anderzijds: ik moet er niet aan denken nu in de regen te moeten lopen en kou te lijden met een frisse, in Nederland bekende wind. Wat een dillema's vandaag....

2003-07-10T03:21:00.000-07:00

Open
Ik ben altijd erg open. Over alles. Ook over sex kan ik gemakkelijk praten en ik vind niks te gek. Maar hoe vaak ik ook mijn mening ook heb klaarstaan als ik een erg mooie of een erg lelijke man of vrouw zie (in mijn ogen dan), nu ben ik opvallend stil. Ik moet een stukje schrijven over een vrouw. Ze is naakt. Maar ik kan niks verzinnen dat prikkelend kan zijn voor de lezer. Ik verbaas me over mezelf. Hoe kan ik nu in hemelsnaam stilvallen? Ik die altijd zeg wat ik vind en erotiek en sex niet schuw.

2003-07-09T02:11:00.000-07:00

Debuut bij de NS?
Vanmorgen stond ik heerlijk in het zonnetje te wachten op mijn trein richting Hoofddorp. Ik stond er al bijna een half uur omdat ik mijn aansluiting had gemist. De trein kwam vijf minuten te vroeg en ik wilde niet meteen naar binnen; nog even genieten van de zon. De machinist stapte uit en begon een praatje. Het was gezellig. Ik, de nieuwsgierige, vroeg hem waar die tringgeluiden toch voor dienen. Die hoor ik altijd als ik voorin de trein zit. Ik mocht binnen een kijkje nemen. De conducteur kwam er ook bij en het was gezellig. Ik mocht blijven. Dus ik ben sinds vandaag een beetje ingewijd in de NS-wereld. Ik hoop snel weer een keer zo mee te mogen rijden, want het is een stuk gezelliger en ik heb zeker een beter uitzicht!

2003-07-08T07:48:00.000-07:00

UPDATE: GEVONDEN!
We zijn eruit: we weten wat albtraumfach betekent: nachtmerrievak. Het gaat over wiskunde. Ook dat vak heb ik snel laten vallen. Dus een nachtmerrie was het zeker voor mij tijdens mijn middelbare schooltijd. Nu snel verder...

2003-07-08T05:24:00.000-07:00

Duits
Ooit in een ver ver verleden kreeg ik Duiste les op school. Het was in Havo 2, uitgerekend nu tien jaar geleden. Vandaag mag ik me weer een beetje in de taal verdiepen: ik moet vertalen. Maar ik ben niet de enige die niet alles begrijpt. Daarom de vraag: weet iemand van Albtraumfach betekent? Niemand weet het, het woordenboek en google ook niet.

2003-07-07T01:49:00.000-07:00

Geen rode draad, maar kluwen rode wol
Mijn hoofd loopt over van ideeën voor een groot verhaal. Ik word er gek van. Wil ik nou die invalshoek of toch die andere? Of zal ik dit of dat als rode draad in mijn verhaal gebruiken? Ik word er helemaal gek van. Ik moet kiezen, maar kan niet kiezen. Vanmiddag heb ik nog een interview. Ik hoop dat de man die ik interview mij dusdanig informatie verschaft, dat ik meteen weet wat te doen. Middagje tikken en het verhaal staat. Daar zou ik nog eens blij van worden zo aan het begin van de week!

2003-07-04T01:39:00.000-07:00

Twee vliegen in één klap
Ik heb een afspraakje met hem. Na lange mails over van alles en nog wat, wil ik hem zien. Hij mij ook. De afspraak ik snel gemaakt en sneller dan verwacht ontmoeten we elkaar. Als ik bijna bij Amsterdam ben, belt hij mij op. Dat ik naar spoor 8a moet komen, want daar is hij ook. Ik ben benieuwd, heb geen idee hoe ze eruit zien. Maar het contact dat via internet is gegaan de afgelopen maanden, stelt mij gerust. En ik bedenk mij dat ik ze nu gemakkelijk kan herkennen. Ik zoek gewoon naar een man in NS-pak die met een andere man staat te praten. Het is leuk. Maar ook kort. Hij moet werken. Samen met mijn originele date loop ik de stad in. We duiken de pub in en praten uren en uren. Als ik op mijn telefoon kijk, is het plotseling al half tien; het is al vier uur geleden dat we elkaar voor het eerst hebben ontmoet. Het is geweldig. Vijf uur later nemen we afscheid op het station. Ik heb genoten en wil het snel nog een keer doen. Maar dan baal ik dat dat niet zomaar kan. Ik kan hem niet zomaar opbellen om snel even een bakkie te komen doen, we wonen immers bijna twee uur reizen van elkaar vandaan. Ik koester dus de momenten dat we elkaar zien en hoop snel een vervolg aan woensdagavond te kunnen geven!

2003-07-02T01:33:00.000-07:00

Weblogmeeting?
Vanavond ga ik gezellig een hapje eten in Amsterdam met een man die ik nog nooit heb gezien. Nee, het is geen totaal onbekende voor mij. Ik heb de afgelopen tijd maar al te vaak met hem gemaild en ik heb hem ook al via de telefoon gesproken. Ik ben nieuwsgierig en gisteren kwam het gevoel in mij op dat ik hem heel snel wilde ontmoeten. Mijn sms scheen nogal lachwekkend te zijn, want die man lag nog helemaal in een deuk toen hij mij opbelde. Nou ja, ik ben blij dat ik mensen aan het lachen krijg. Maar gelukkig wilde hij mij nu ook wel eens ontmoeten. Hij heeft een groot voordeel: hij weet hoe IK eruit zie. Hij heeft een van de meest geweldige foto's ooit van mij onder ogen gekregen. Ik zit in de trein met mijn vriendinnetje. Wallen onder mijn ogen, rode kop en een lach die geen normale lach is - ik had toen nl een vreselijke lachbui. Dan kan ik in het echt niet tegenvallen, denk ik maar. Nu eerst nog een hele dag werken. Ik kan niet wachten tot vanavond...

2003-06-30T01:47:00.000-07:00

Vuurdoop
Ik heb nooit tegen overgeven gekund. Zelf begin ik te beven als een rietje als ik misselijk ben en als ik een ander zie of hoor overgeven, voel ik mijn maaginhoud in rap tempo naar boven komen. Ik baal dat ik niet als een doorsnee persoon daar gewoon mee om kan gaan. Soms wens ik dat mensen over hun nek gaan als ik in een veilige omgeving ben (lees: thuis), om langzaam te leren ermee om te gaan.
Zaterdag was het dan zover. Die arme, kleine L. was ziek. Hij had koorts en huilde in zijn slaap. We besloten hem even mee naar beneden te nemen. "Ik wil knuffelen", jammerde hij steeds. Dus lag ik lekker op de bank met L. in mijn armen. Voor ik het goed en wel doorhad, zat ik van mijn nek tot mijn knie onder de spinazie en vissticks met veel maagzuur. Ik tilde hem op en rende naar het bad. Toen was het tijd dat F. het overnam. Maar mooi dat ik het overleefd heb zonder trillen. Dat ik zat te kokhalzen, neem ik op de koop toe. Ik kwam er doorheen. En toen hij eenmaal in bad zat en weer ging, zat ik erbij. Ik wreef over zijn rug en buikje. Ik praatte met hem. Gelukkig voelt hij zich nu weer wat beter. Niet meer overgeven, maar wel heel hangerig en hij heeft overal pijn. Arme knul...

2003-06-27T04:26:00.000-07:00

Ik verveel me. Vandaag niks te doen hier. Ik heb er zo'n hekel aan om ergens voor Jan *** te zitten. Ik vind het alleen lekker om te niksen als ik lekker op de bank kan hangen. Nu heb ik telkens het gevoel dat ik iets moet doen, maar ik kan simpelweg niks doen. Gelukkig mag ik een paar uurtjes eerder het weekend inluiden. Maar tot die tijd zal ik toch even iets voor mezelf moeten verzinnen. Iemand suggesties?

2003-06-27T01:30:00.000-07:00

Aan de mensen van wie ik hou, geef ik me het liefst helemaal. Maar ergens heb ik de kriebels. Ik ben bang om gekwetst te worden zoals al veel te vaak is gebeurd; juist door mensen van wie ik het het minst verwachtte. Ik weet diep ik mijn hart dat de mensen bij wie ik nu ben, dat niet gebeurt. Mijn gevoel is sterk en mijn intuitie heeft het maar zelden mis. Maar hoe moeilijk is het om je onzekerheden opzij te zetten? Ik spring in het diepe, ik waag de sprong. Want alleen dan kan ik helemaal zijn wie ik ben en er helemaal zijn voor degene van wie ik hou. Ik loop over van de liefde en wil het aan iedereen geven die ik bijzonder vind. Ik hoop maar dat ze van lange afstand mijn liefde krijgen. Ik bruis en voel me gelukkig!

2003-06-26T02:38:00.000-07:00

Ken je dat gevoel dat je gaat bruisen van de energie als je iemand kunt helpen die zich heel erg klote voelt? Dat juist doordat je wat voor diegene kunt doen, je nog meer energie krijgt om te helpen?

2003-06-25T02:36:00.000-07:00

"Jij hebt de herhalingen gezien", schampert hij. "O ja, dat keek ik ook heel graag. Ik zat toen op mijn studentenkamer." Het gaat hier over mijn gesprek met F. over Ome Willem en Bassie en Adriaan. Als ik om 15.15 uit school kwam en braaf mijn rekensommetjes maakte, zat hij in de collegezaal, rooktje een sigaretje of zat gewoon lekker te relaxen in zijn studentenkamertje. Hij las de Playboy, ik de Taptoe. Ik brak mijn hoofd over breuken, hij ging zijn tweede studiejaar in. We merken nooit het leeftijdsverschil als we lekker samen zijn, maar als we herinneringen ophalen, kan ik mij zijn wereld niet voorstellen. Hij heeft het over bankboekjes en stempels, ik denk aan mijn eerste bankafschriften. En laatst zag ik weer zo'n bus rijden die voor mijn gevoel uit het jaar nul komt. Die bussen heeft hij nog nieuw gekend. Vaag hoor, maar we moeten er altijd hard om lachen. Gelukkig ben ik een wijze vrouw en valt het leeftijdsverschil verder niet meer op...

2003-06-24T04:37:00.000-07:00

Hij is op zoek naar leuke kinderliedjes. Zijn log staat er nu al vol mee. Ik kan niet meer ophouden alle riedeltjes uit mijn jeugd te zingen. Nou ja, alle... Toen ik nog klein was, sprak mijn moeder nog niet zo goed Nederlands. Op school leerde ik Nederlandse liedjes, maar thuis waren ze in het Frans. Maar ondanks mijn lagere school, merkte ik toen ik op de Pabo kwam, dat ik toch een stuk Nederlands cultuurgoed had gemist in mijn jeugd. Terwijl iedereen op zijn stageplek kleuters de liedjes leerde, zat ik thuis de teksten uit mijn hoofd te leren. Ik baalde daarvan. Maar nu heb ik een voorsprong voor mijn gevoel. Want als F. of L. met een liedje komt, kan ik vrolijk meezingen. Maar vorig jaar leerde ik L. ook een Frans liedje op het strand. Hij is nu pas drie, maar af en toe hoor ik het hem nog zingen en doe ik vrolijk mee.

2003-06-24T03:22:00.000-07:00

Mijn ex is vandaag jarig. Ik ben zijn verjaardag niet vergeten en vind dat een hele prestatie van mezelf. Gisteren heb ik zelfs nog voor zessen een kaartje op de bus gedaan. Meestal vergeet ik dat soort zaken. Zeker als je de mensen niet zo vaak meer ziet, spreekt of hoort. Blijkbaar spookt hij zo nu en dan nog door mijn hoofd. Niet zo verwonderlijk gezien het feit dat we vijf jaar samen zijn geweest. Wel raar als ik daar nu aan terugdenk. Uitgerekend ben ik bijna een vierde deel van mijn leven met hem samen geweest. Als ik daaraan denk, voel ik me spontaan oud. Maar dan troost ik me met de gedachte dat hij vandaag (al) 26 is geworden en ik mijn 23ste verjaardag nog moet vieren.

2003-06-23T03:31:00.000-07:00

Trrrr...trrr, trrr...trrr. De telefoon blijft hier gaan vandaag. Of gaat die normaal gesproken ook zo vaak? Of gaat ie normaal gesproken nooit zo lang over? Ik weet het niet, maar ik vind het vreselijk. Ik kan dat irritante geluidje niet meer horen. Voor de rest is het hier doodstil. Af en toe hoor je een toetsenbord, maar dat is alles. Heerlijk bijkomen na het vroege opstaan op de maandagochtend. Misschien moet ik de stekker er gewoon even uittrekken. Ik kan me niet indenken dat iemand daar bezwaar tegen heeft.

2003-06-18T07:34:00.000-07:00

Langzaam komt er weer rust in mijn lijf. Ik voel het verdriet uit mij stromen. Langzaam voel ik weer dat geluk dat ik de afgelopen tijd voelde. Er staat weer een glimlach op mijn gezicht en voor mij is het een feit dat lachen gezond is!

2003-06-18T02:09:00.000-07:00

Het is zover: de bom is gebarsten thuis. Ik ben de weg kwijt vandaag, voel alleen maar verdriet. Gisteren had ik ruzie met mijn moeder. Nou ja, zij met mij. Alleen maar verwijten wat ik allemaal verkeerd doe en wat ik haar wel niet allemaal aandoe de laatste tijd. "Ik heb last van jou", zei ze nog tegen mij. Ik vind het klote dat ze zo reageert, maar moet dat naast me neerleggen. Ik moet voor mezelf kiezen; ik heb al genoeg aan mijn eigen pijn. Nooit doe ik iets goed, ik kan niks en zeg altijd het verkeerde. Zo is het mijn hele jeugd gegaan. Nu komt dat telkens weer boven. Ik zou zo graag willen dat ze één keer tegen mij zou zeggen dat ze trots op me is of het goed vindt wat ik doe, dat ik mijn eigen weg volg en dat dat de enige juiste weg is. Niks van dit alles. Het doet pijn en ik kan er alleen maar om huilen. En dat terwijl ik nu al 22 ben. Nog steeds zoek ik naar de goedkeuring van mijn moeder. Ik weet dat ik die hoop op moet geven, maar het lukt me niet.

2003-06-17T04:39:00.000-07:00

Hm, het is dinsdagmiddag, maar het voelt als maandagochtend. Ik ga ook spontaan woordloggen op mijn eigen log. Toch mijn ogen maar wat verder open dwingen...

2003-06-17T04:33:00.000-07:00

Kaarsje

2003-06-17T03:09:00.000-07:00

"Kijk, mamma, mijn eerste stuk staat in Playboy!" Trots wapper ik met het julinummer dat ik al in mijn bezit heb. Ik sla de pagina open waar mijn stukje staat en wijs mijn naam aan. Ze kijkt een seconde naar mijn naam en knikt. Verder niks. Ik zie mezelf weer als klein kind dat vervuld van trots met iets nieuws thuiskwam. Ik voel me nu trouwens ook net een klein kind. Er komt geen reactie, alleen een knikje of een lauw 'ja'. Ik vraag me af wat er niet goed is. Anno 2003 stel ik mezelf nog te vaak die vraag. Ik moet daarmee ophouden. Ik doe het wel goed en, dat is het belangrijkste, ik doe iets waar ik voor de volle 100% achter sta. Ik leg de teleurstelling naast me neer. Het overkomt mij niet meer dat mijn euforische stemming wordt verpest door een ander.

2003-06-16T07:34:00.000-07:00

Mijn debuut in Playboy is een feit. Het nummer ligt nog niet in de winkels, maar wel hier op mijn bureau, vers van de pers. Er staat maar een klein stukje van mij in, maar mijn naam staat erboven en dat staat zo zo zo... Ik heb er geen woorden voor, vind het geweldig. Ik zou het straks het liefst aan al mijn medereizigers in de trein laten zien. Haha, laat ik me inhouden. En ik verheug me op het augustusnummer, daar zal ik gek worden bij het zien van mijn naam op vier verschillende plaatsen in het blad bij vijf stukken. Mijn dag kan niet meer stuk!

2003-06-16T05:36:00.000-07:00

Vanmorgen las ik in de Metro dat er een kind was overleden en een in kritieke toestand in het ziekenhuis ligt omdat ze met een heel stel uit een aanhanger zijn gevallen. Ik krijg dan altijd een naar gevoel en kan zoiets niet goed aan. Eenmaal op het werk gekomen, vertelde een collega dat het meisje dat overleden is bij zijn zoontje in de klas zat. Dan komt het erg dichtbij en krijg ik de bibbers.

2003-06-10T03:00:00.000-07:00

Twee uur lang heb ik vorige week hier zitten zwoegen op mijn stuk. Ik was tevreden. Ik moest nog een heel klein stukje, net die finishing touch. Vandaag wilde ik dat dus doen. Ik open mijn documenten en zoek en zoek. Maar zie dat document niet staan. Paniek maakt zich meester van mij. Waar is het!? Het kan toch niet verdwenen zijn!? Maar helaas, de waarheid is harder dan ik hebben kan. Zelfs systeembeheer kan mij niet helpen. Althans, nu dan even. Misschien vinden ze het bestand nog terug als ze een backup draaien. Ik moet wachten tot morgen. Maar eerlijk gezegd zie ik de resultaten niet bepaald positief tegemoet. Ik baal. Ik was zo trots... Nu moet ik waarschijnlijk opnieuw beginnen. Het zal niet meer zo goed worden als eerst. Maar ik doe mijn best en hoop snel over deze agressieaanval heen te komen.

2003-06-06T07:43:00.000-07:00

Ik steel ook even het alfabet, want hij is veel te leuk... Alles houdt verband. Rara...
A= Ambtenaar
B= Belachelijk
C= Chaos
D= Dordrecht
E= Erstig
F= Fout
G= Gemeente
H= Handelen
I= Identificeren
J= Joker
K= K**
L= Laks
M= Marianne
N= Nummertje
O= Onzin
P= Paspoort
Q= Qua
R= Regelen
S= Smerig
T= Trillen
U= Uitzoeken
V= Vertrekken
W= Wachten
X= De onbekende factor
Y= Dat moet ik dan zijn
Z= Zinnig?

2003-06-06T07:27:00.000-07:00

Het is weer bijna weekend. En ik heb een groot voordeel nu ik pas zo laat stage loop: heel veel vrije dagen tussendoor. Lekkerrrr. Ik ga drie dagen luieren in bed en in de zon. Ik wens iedereen een goed weekend toe!

2003-06-06T02:19:00.000-07:00

Ik kruip in de huid van een man. Ik moet zijn gedachtengangen kennen, ik moet weten wat hij denkt en voelt. Schrijven voor Playboy vergt creativiteit en een andere kijk op vrouwen. Nou ja, andere kijk? Vrouwen kijken ook graag naar andere vrouwen. Een man die voor Playgirl wil schrijven, zul je denk ik niet snel vinden. Het is een feit en ik durf te bekennen: ik kijk graag naar andere vrouwen. Er gaan echter geen alarmbellen rinkelen als ik een mooie vrouw zie. Ik kijk dan graag naar haar en kan soms niets anders dan onbeschaamd staren. Maar ik heb eigenlijk bij benadering hetzelfde gevoel als ik heb voor een mooie man. Wat is het verschil? Ik kruip nog dieper in zijn huid en vind het antwoord.

2003-06-04T07:59:00.000-07:00

Het heeft in verschillende delen van Nederland geonweerd de afgelopen dagen. Ik kwam er goed vanaf en heb nog geen donderklap gehoord. Maar nu lijk ik er niet meer onderuit te komen. Een grijze, scherpe lucht om me heen en de druk wordt merkbaar groter. Prachtig vind ik het tegenwoordig om naar onweer te kijken. Maar wel binnen, achter het raam. Ik krijg altijd een angstig gevoel van onweer, ik vind het bijna een dierlijk gevoel. Ja, ik kijk er toch wel naar uit. Dan verdwijnt dat benauwde, drukkende weer ook en ruikt alles lekker fris. Mmmmmm. En als ik dan morgen opsta, schijnt de zon!

2003-06-04T03:38:00.000-07:00

Ik kan Hazes niet aanhoren. En zeker niet in de kroeg. Van die bezopen kerels die elkaar vastpakken en zo hard en vals meezingen. Op een of andere manier heb ik die man altijd met die mannen in de kroeg geassocieerd. Maar vandaag is het anders. Ik kan zijn stem nog steeds niet aanhoren, maar 'Zij gelooft in mij' spookt nu al een kwartier door mijn hoofd. Ik haal het goede eruit, want zij gelooft in mij en dat vind ik fijn!

2003-06-03T07:11:00.000-07:00

Soms heb ik van die dagen dat ik over alles onzeker ben. Als iemand een grapje maakt, ben ik er heilig van overtuigd dat diegene serieus is. Ik snap er dan niks van en voel me niets. Het is dan zwart in mijn hoofd. Ik heb dan ook het gevoel dat niemand mij nog aardig of lief vindt. Zo'n dag heb ik vandaag. Ik wil me verstoppen. Niemand mag me zien of met me praten. Want ik interpreteer alles verkeerd en voel me daardoor nog onzekerder. Zucht. Tijd voor een oppepcursus.

2003-06-03T03:34:00.000-07:00

Vrouwen, ik krijg er dagelijks erg veel onder ogen. Maar niet zoals de gemiddelde persoon ze ziet. Nee, ze zijn stuk voor stuk naakt. Toch zijn er maar weinig waarvan ik zeg 'zij is mooi, zeg'. Ik geef de voorkeur aan de 'gewone' vrouwen die ik op straat, in de kroeg of op mijn werk tegenkom. Ik vraag me dan af waarom er maar weinig van dat soort vrouwen zich blootgeven. Of worden zij meteen afgekeurd door de mannen? Of willen zij hun prachtige lijf niet aan de mannen laten zien? Ik weet het niet, maar ben zeer nieuwsgierig naar de achterliggende reden. Misschien kom ik er nog achter tijdens mijn stage...

2003-06-02T05:41:00.000-07:00

Kuisheidsgordels. Dat is nog eens een onderwerp om over te praten. Heeft een van jullie wel eens een moderne versie ervan gezien? Het is jammer dat ik geen foto's toe kan voegen op mijn log, want dit wil ik jullie eigenlijk niet onthouden. Er zijn zelfs kuisheidsgordels van plastic om te voorkomen dat metaaldetectors afgaan. Hoe verzin je het!? En ze zijn er ook voor mannen. Ik probeerde me voor te stellen hoe dat ding er bij F. uit zou zien. Tien minuten lang kon ik niks anders dan lachen. Stel je voor dat je de broek van je date uittrekt en ziet dat er een slot op zit. Dan hoeft ie niet eens echt te zijn; je ligt dan zo in een deuk dat je voorlopig niet aan seks kunt denken.
Maar zou er markt voor die dingen zijn?

2003-06-02T01:44:00.000-07:00

Ik schaam me diep. Vrijdagavond stond ik oog in oog met een presentator van 2Vandaag toen ik op een bijeenkomst zat van de jongerenpartij van de SGP. Ik zat daar voor de krant en 2Vandaag was aanwezig voor een item over vrouwen in de SGP. Na afloop stond ik buiten met de welbekende presentator. Die met dat korte koppie en lichte ogen. Mijn geheugen liet mij in de steek en nu nog steeds. Ik graaf en ik graaf in mijn geheugen, maar kom zijn naam niet tegen. Woensdag komt het op tv. Ik ga zeker kijken, al is het alleen maar om achter zijn naam te komen.

2003-05-28T03:18:00.000-07:00

In navolging van mijn stuk over W. gisteren
Speciaal voor R.
R. is mijn vriend. Het vreemde van die vriendschap is misschien wel dat we elkaar nog nooit ontmoet hebben. Zelfs een telefoongesprek hebben wij nog nooit gevoerd. Nou ja, dat is niet helemaal waar. Ik heb ooit drie woorden met hem gewisseld toen hij mijn vriendinnetje belde. Maar dat noem ik geen gesprek. We mailen. Soms lijkt het wel of ik hem al jaren ken. Hij is heel lief, bijzonder, en heeft een geweldig gevoel voor humor. En hij noemt mij geen kutwijf - alleen maar lief. Hij luistert naar mijn verhalen en ik smelt af en toe weg bij zijn lieve woorden. Nee, ik ben niet verliefd. Ik vind hem gewoon ongelooflijk lief. En ik luister ook graag naar zijn verhalen. Ik hoop dat we blijven mailen en misschien zit een ontmoeting er nog wel in...

2003-05-28T02:30:00.000-07:00

De eerste reacties naar aanleiding van mijn vraag of iemand mijn vragen wil beantwoorden voor een verhaal in Playboy zijn binnen. Jahoe, er wordt positief gereageerd! Ik ben er helemaal vrolijk van. De vragenlijst heb ik af en mijn zeer gewaardeerde logger S. helpt mij meer dan hij kan vermoeden. Hij is zelfs bereid om een link op zijn log te zetten. Mijn held...

2003-05-27T06:36:00.000-07:00

W. is mijn vriend. Hij is lief, grappig, heeft een luisterend oor, begrijpt veel en hij heeft een hele grote schouder om op uit te huilen als het nodig is. Op een of andere manier slaagt hij er echter elke keer weer in mij op de kast te jagen. Het nadeel van zijn goede humor, denk ik als ik een goede bui heb. Maar soms kan ik hem zijn nek wel omdraaien. Hij zegt me ook dat ik wel eens een kutwijf ben. Wat moet je met zo'n vriend? Helaas wegen al die fijne eigenschappen van hem zwaarder dan dat gepest van hem en kan ik hem niet zomaar negeren. Misschien is hij wel zo leuk omdat we aan elkaar gewaagd zijn... Soms vliegen de scheldwoorden door de ruimte, soms laat ik een traan, soms kan ik hem in lachen doen uitbarsten en soms hij mij. Ja, W. is mijn vriend.

2003-05-27T06:07:00.000-07:00

Ik ga mijn eerste onderzoekje starten voor een verhaal in Playboy. Ik word al helemaal nerveus bij de gedachte of mensen wel zullen of willen reageren. Spannend. Ik ben helemaal blij met mijn onderwerp maar of ik het artikel daadwerkelijk zal kunnen schrijven, hangt voor een groot deel af van de mensen die reageren. Nu maar even een vragenlijst maken. Doen jullie mee als de vragen op mijn log worden geplaatst?

2003-05-27T01:40:00.000-07:00

Elke ochtend dezelfde trein, elke middag dezelfde trein. Elke ochtend dezelfde mensen, elke middag dezelfde mensen. Die vrouw met haar soepjurken die elke ochtend ruikt alsof ze een bad met eau de cologne heeft genomen. Die meneer die altijd zeer opvallend interessant doet met zijn zakenpapieren en elke keer zucht en mompelt dat zijn werk zoveel verantwoordelijkheid met zich meebrengt. Of wat te denken van die knul naast wie ik bijna altijd een kwartier lang moet staan op de terugweg. Ik weet niet hoe het komt, maar hij lijkt altijd nerveus. En hij blijft maar tegen je aanpraten. En helaas na de overstap moet hij dezelfde trein ook nog eens in. Hij praat tegen me over het weer, over zijn werk en over die verdomde NS. Zucht. Ik duik steeds dieper weg in mijn boek nadat ik heb ontdekt dat gemompel en desinteresse niet helpen om zijn mond te snoeren. Vandaag had ik echter een treintje later en ik zag allemaal nieuwe gezichten. Dat was leuk, eindelijk kon ik weer lekker aapies kijken zonder te kunnen voorspellen wat er zou gebeuren. Een meneer met een versleten pak en een haardos die al minimaal twee dagen niet gekamd was. Hij zette een blitse zonnenbril op met weerspiegelende glazen. Het was duidelijk dat hij onopvallend mensjes wilde kijken. Hij moet op zijn leeftijd echter nog veel leren: je moet je hoofd niet zo opvallend naar bepaalde personen draaien, wilde ik hem nog als tip geven. De mevrouw die een paar stationnetjes later instapte, kon hem niet waarderen. Ze trok haar neus hoog op en liet duidelijk merken niet van hem gecharmeerd te zijn. De rest van de reis, vier stations, heeft die arme meneer als een geslagen hond naar buiten zitten staren.
Vanmiddag een treintje later terug. Ik ben benieuwd wat ik dan voor mensen tegen zal komen.

2003-05-26T06:56:00.000-07:00

Wijze les?????????

Sex en gevoelens
Een man heeft sex nodig om in harmonie met zijn gevoelens te komen. Een vrouw precies het omgekeerde.
Een vrouw moet begrijpen dat het een biologische erfenis is waarmee de moderne man is opgezadeld en ze moet toepasselijke strategieën bedenken om er mee om te gaan. Bekende uitspraak: Mannen willen maar één ding: sex. Maar mannen willen liefde, die ze alleen kunnen verwerven via sex.

Mannen gebruiken sex om lichamelijk te uiten wat ze emotioneel kunnen uiten. Hij kan zijn emoties op die manier bevrijden. Er zijn maar weinig problemen die een man niet middels sex kan oplossen. Vrouwen voelen zich dan vaak gebruikt.
Onderzoek toont aan dat een man met een opgekropte behoefte aan sex slecht kan horen, denken en rijden. Hij lijdt tevens aan een vorm van vertekend tijdsbesef, waarbij drie minuten als vijftien minuten kunnen aanvoelen. Als een vrouw van een man een beslissing wil die denkvermogen vraagt, kan ze dit beter na de sex met hem bespreken, wanneer zijn hersenen weer helder werken.

2003-05-26T00:27:00.000-07:00

Het is nog veel te vroeg als mijn wekker gaat. Ik doe mijn ogen open en zie niets anders dan zon. En als ik het dekbed van me af sla, voel ik die heerlijk warme zon en een ochtendbries. F. heeft het raam opengezet en hij had niets beters kunnen doen om mijn dag goed te laten beginnen. Het is me meteen duidelijk: het belooft een mooie dag te worden vandaag. Ik loop met een grote glimlach op het station. Dit maal prijs ik mijzelf gelukkig dat ik een stukje naar het kantoor moet lopen. Helaas kan ik de zon nu voor de rest van de dag niet meer voelen. Maar ik zie m wel en dat stemt mij nog steeds vrolijk. Ik wens alle webloggers een mooie, zonnige dag toe. Niet alleen om te zien en te voelen. Ik hoop dat iedereen er net zo vrolijk van wordt als ik.

2003-05-23T01:29:00.000-07:00

Waarom mannen niet luisteren en vrouwen niet kunnen kaartlezen. Voor een verhaal op mijn stageadres mag ik mij in dit boek verdiepen. En deel 2 ook: Waarom mannen liegen en vrouwen altijd schoenen kopen. Ik las een stuk over de boeken in de Humo en vroeg of ik er een verhaal over kon schrijven voor Playboy. Mijn stagebegeleider W. vond het een goed plan. Weer een pluim en ik vind het geweldig dat ik hier een groot artikel over mag schrijven. Waarom mannen niet monogaam zijn, waarom vrouwen op mannen vallen met een klein, strak kontje en waarom vrouwen geen seks kunnen hebben zonder liefde en mannen wel. Op al deze vragen wordt een antwoord gegeven, benaderd vanuit onze voorouderen uit de prehistorie. Het zit logisch in elkaar. Maar je moet het wel durven lezen en naar jezelf kunnen kijken. Zo wordt voor mij eens te meer bevestigd dat ik geen gemiddelde vrouw ben. Hoeft niet verkeerd te zijn... Ik ben echter een stuk mannelijker dan ik dacht.

2003-05-22T01:52:00.000-07:00

Het is zulk druilerig weer dat het doodstil op straat is. De regen en de lage, donkere wolken dempen het geluid. Ik krijg dan altijd het gevoel dat het nog heel vroeg in de ochtend is en iedereen nog lekker in zijn bedje ligt. Ik loop alleen op straat en er is niemand om mij heen. Ik adem de stilte en de rust in. Heerlijk. De regen voel ik niet. Of toch wel? Misschien lijkt het wel of de regen alle narigheid van mij afspoelt. Ik voel me intens gelukkig en zou wel uren door kunnen blijven lopen op straat.

2003-05-21T04:44:00.000-07:00

We moeten het onder ogen zien: wij hebben de eeuwige jeugd niet. Geen hé jij en geje en gejou. Het is mevrouw en u. Mijn vriendinnetje werd daar gisteren weer mee geconfronteerd: ,,Mevrouw, kunt u mij de weg naar het station wijze"?" Ondertussen had ze mij aan de telefoon en ik moest hard lachen om haar reactie naderhand. Het was een briljante versie op de MacDonalds reclame 'ze zei meneer tegen mij'. ,,Mevrouw!", bracht ze er met een grote zucht uit. Hoe vaak ik ook denk dat ik nog zo verschrikkelijk jong ben, de jaren tikken nu toch wel aan en een nieuw tijdperk heeft zich aangediend. Ik moet serieus blijven als ze me met mevrouw aanspreken en het is de normaalste zaak als een jongere van vijftien je met u aanspreekt. Ik word oud.

2003-05-21T02:12:00.000-07:00

Oneerlijk. Ik val stil en voel weer het verdriet opkomen van mij en van anderen. Een bomvolle aula, waarvan driekwart is gevuld met jongeren die maar ietsje ouder zijn dan ik. Ze schamen zich niet voor hun tranen, laten ze de vrije loop. Maar hun verdriet is ook zo intens dat het niet anders zou kunnen. Het is alsof ik er weer sta, achterin tegen de muur met een roos in mijn hand. Jan is niet meer. Als donderslag bij heldere hemel verliet hij het leven. Nooit meer kan ik naar Supertramp luisteren zonder aan hem te denken. Hoewel we elkaar niet vaak zagen of spraken, had ik hem altijd als mijn vriend beschouwd. En als een vriend zo abrupt uit je leven wordt gerukt, doet dat pijn. Ik zie zijn vrienden staan, met wie hij zoveel deelde. Zijn ouders, zijn zus... Ze missen hem. Nooit meer gezellig met hem op de bank zitten, nooit meer een goed gesprek met hem voeren, nooit meer hem zomaar op kunnen bellen omdat je ergens mee zit en hij altijd voor je klaarstond, of misschien omdat je gezellig met hem op stap wilde. Hij zit voor altijd in je hart, maar kan er nooit meer uitkomen. Ik koester de herinneringen en weet dat iedereen dat doet. Maar het zal nooit meer hetzelfde zijn.

2003-05-20T07:32:00.000-07:00

Drie kwartier lang uit het systeem worden gegooid, dat is één grote hel. Dan pas weet je hoe onmisbaar je computertje is en vooral het internet. Nu pas besef ik hoe snel de tijd gaat als je lekker aan het tikken bent en aan het mailen. En hoe langzaam het gaat als je niks om handen hebt op je werk. Dan maar even loggen of mailen, denk je dan. Niet dus. En dat precies op zo'n moment dat je lekker met iemand aan het mailen bent. Toen ik eindelijk weer in kon loggen, was mijn mailmaatje verdwenen. Nou ja, morgen is er weer een dag. Maar toch rijst de vraag: hoe ben ik mijn eerste levensjaren doorgekomen zonder deze geweldige uitvinding!? Of is het omdat ik elastieken nu niet meer leuk vind om te doen?

2003-05-20T07:28:00.000-07:00

2003-05-20T01:18:00.000-07:00

M. heet de man die afgelopen zaterdag indruk op mij maakte. Samen met mijn vriendinnetje hing ik aan de bar te wijnen, toen er plots mannen naar ons begonnen te lonken. Overdonderd is wel het juiste woord om te beschrijven wat ik toen was. Ik zie niet vaak mannen die indruk op mij maken en laat staan dat ze naar mij toe komen. Misschien komt het wel door mijn vriendinnetje die naast mij stond. Maar deze situatie moesten wij vanzelfsprekend uitbuiten. Geniet van elk moment in je leven, probeer ik mezelf vaak voor te houden. Ik stopte wel met de wijn, anders was het faliekant misgegaan. Ik had er pas een op, maar dat is voor mij al genoeg om te gaan waggelen. Dat hij elk weekend gaat stappen en vrouwen om zijn vinger kan winden, kan mij niets schelen. Ik ben gevleid dat hij naar ons toe kwam. Dat moment koester ik.

2003-05-19T07:24:00.000-07:00

Jahoe, het regent mannen die mij willen helpen vandaag. Mijn weblog is nu al verfraaid doordat ik nu weet hoe ik links kan maken, maar binnenkort wordt het een groot feest voor het oog op mijn weblog. Een nieuwe held is weer geboren.

2003-05-19T05:31:00.000-07:00

Dank je wel Patrick en Ferry!

2003-05-19T05:29:00.000-07:00

oké, deze computerleek gaat even proberen te linken. Ik heb al een hele uitleg gehad, maar het is voor mij een grote brij van woorden, tekens en ik weet niet wat meer. Maar we gaan ervoor. Mocht er hier dus iets heel vreemds staan, dan weet je dat het mis is gegaan... Ik wilde vanmorgen loggen over mijn vriendinnetje met wie ik eigenlijk ook mijn eerste weblog mini-meeting had. Het was een groot succes en zeker voor herhaling vatbaar. Maar nu las is de verhalen van tafkas en word ik alsmaar nieuwsgieriger naar de mensen die plotseling via de digitale snelweg in mijn leven wandelen. Waardering en respect en vooral een diepe bewondering heb ik voor hem. Ik weet al door kort contact (weliswaar via internet) dat een avondje met hem op stap ook geweldig zou zijn. Ik kijk uit naar mijn volgende weblogmeetings.

2003-05-19T03:40:00.000-07:00

Verven, wat een heerlijke bezigheid. Ik word daar altijd helemaal ontspannen van. Zelfs plintjes kan ik niet gefrustreerd van raken, maar zelfs rustig. Er zijn nog genoeg muren om te verven in het huis van F. en ik maak dankbaar gebruik van de pot latex die er staat en zijn toestemming. Maandenlang heb ik het laten sloffen, maar gisteren was ik er weer helemaal klaar voor. Gelukkig is latex afwasbaar, dus stond ik in mijn 'goede' kleren te verven. En ik kan ook heel netjes verven. Nooit smeer ik het per ongeluk op mijn hand en leun ik tegen een natte muur. Ik ben meer van het voeten- en benenwerk. Precies in die klodder gaan staan die ernaast viel bij het overschenken van de pot in het bakje. Of tegen de rand van de pot gaan staan met mijn broek. Ik snap echt niet hoe ik dat elke keer toch weer voor elkaar krijg. Maar het resultaat mag er wezen! En Marianne heeft weer een ultieme ontspanningsavond achter de rug. Vanavond weer!

2003-05-19T01:22:00.000-07:00

Vandaag las ik de verhalen van Tafkas op zijn log. De tranen stonden al in mijn ogen, maar de reacties maakten nog meer bij mij los. Toen ik klein was dacht ik dat veel zaken de normaalste zaak van de wereld waren. Maar nee hoor, niets blijkt nu minder waar. Lichamelijke of geestelijke mishandeling, in welke gradatie ook, is vreselijk. En als je klein bent, tekent jou dat voor de rest van je leven. Maar gelukkig kan het uiteindelijk ook positief uitpakken. Als jij maar sterk genoeg bent, dan kom je er wel. En je leert ervan, hoe erg het ook is en hoe hard dat nu ook klinkt. De krassen op je ziel gaan niet weg. Vaak zul je nog een innerlijke strijd moeten voeren en zullen de tranen over je wangen rollen van het grote verdriet dat je is aangedaan. Maar de pijn wordt minder en jij wordt mooier en sterker. Geloof in jezelf. Jij bent de moeite waard en mooi zoals je bent.

2003-05-16T07:57:00.000-07:00

Onder druk presteer ik altijd beter. Dat bleek ook vandaag maar weer. Mensen hadden me gezegd dat ik snel moest vertalen en mijn creatieve geest daarbij de vrije loop moest laten gaan voor een stuk dat vandaag - de dag van de deadline - nog mee moest. Mijn toetsenbord heb ik bijna onder mijn bureau geramd, maar de tekst heb ik nu wel mooi. Wat blijkt? Het is pas voor een volgend nummer. Nou ja, dit moeten ze maar vaker doen, het resultaat mag er nl wezen. Anders zit ik uren naar een leeg beeldscherm te staren. Nu kwamen de woorden achter elkaar - weliswaar met tussenpozen - en mag ik lekker weekend gaan vieren.

2003-05-16T03:25:00.000-07:00

Chagrijnig, pukkels en een vreselijke trek in van alles en nog wat. Ja, het is weer zover: de fijnste periode van de maand is voor mij aangebroken. Het liefst zou ik me een week lang onder mijn dekbedje verbergen. Maar aan de andere kant is het ook heel krom allemaal omdat ik dan meestal zin heb in de meest rare dingen. Dan lijkt er een extra stoot adrenaline los te komen en wil ik dingen die ik meestal op de lange termijn schuif meteen doen. Ik zou nu het liefst van de Euromast tokkelen, iets wat ik vorig jaar zag en wilde doen (maar dat kon niet omdat je je eerder had moeten inschrijven). Ik wil het nu, niet over een tijdje. Daar kan ik zo gefrustreerd van raken dat ik toch weer verlang naar mijn veilige dekbedje

2003-05-15T06:55:00.000-07:00

Frank ging vandaag naar Munchen voor zijn werk. Ik had al bedacht dat ik hem al verrassing op zou wachten. Ik had alles al uitgezocht zonder zijn medeweten: hoe laat zijn vlucht aankomt, hoe laat ik dan de trein moet nemen, etc. Nou was er één klein probleempje: hij zou na afloop misschien iets met een vriendin in A'dam gaan eten. Maar, smste hij mij, als ik hem wat lekkers zou voorzetten niet. Helaas, mijn telefoon piepte heel hard toen ik hem een sms verzond waarin ik hem vroeg of we dan samen boodschappen zouden doen. Beltegoed op. Ik belde hem dus maar op voor de zekerheid, zegt hij: ,,anders kom je toch naar Schiphol." Weg verrassing. Jammer hoor...

2003-05-15T06:35:00.000-07:00

Er zijn maar weinig dingen waar je mij echt boos mee krijgt. Dat komt omdat ik mensen altijd in hun waarde laat. Daardoor kunnen ze in mijn ogen niet snel iets 'fout' doen. Maar zodra je oneerlijk bent en leugens over mij verspreidt, heb je het bij mij gedaan. Zeker als je jezelf bijna klemlult en dan nog meer onwaarheden gaat verspreiden om mij in diskrediet te brengen. Zo iemand is er nu dus momenteel weer. Ik merk wel dat het mij niet zo erg schaadt als voorheen. Ik vind de persoon in kwestie nu eigenlijk alleen maar zielig. Zeker als hij echt denkt dat hij leugens aan mijn vriendinnetjes kan verspreiden zonder consequenties. Hoe dom ben je dan eigenlijk!? Gelukkig heb ik ook echte vrienden. Dat werd net maar weer eens bewezen omdat mijn vriendinnetje vertrouwen in mij heeft en mij gelooft. Vroeger had ik dus blijkbaar geen echte vrienden, want dan werd ik na de eerste de beste roddel afgedaan door de zogenaamde vrienden. Helaas voor A., de persoon in kwestie, heb ik nu ook nog eens het bewijs zwart op wit dat hij liegt. Ik ben zeker van plan hem ermee te confronteren. Dat geeft echt een heerlijk gevoel. Zeker ook omdat dit al jaren speelt en ik nu voor het eerst iets kan zeggen zonder dat hij zich eruit kan lullen. Hahahahhaha, mijn wraak zal zoet zijn.

2003-05-15T05:42:00.000-07:00

Donderdag. We zijn over de helft van de week en het weekend komt snel in zicht. Lekker hoor. Vandaag erg weinig te doen hier, de redacteuren zijn er ook niet om me wat te geven. Maar ik heb eigenlijk ook even weinig inspiratie. Veel gezeur de afgelopen dagen met interviewkandidaat. Vanmorgen nog actief mee bezig geweest en als je dan plots niets meer te doen hebt, geeft dat een raar gevoel. Dat je niet productief bent. Goed, dat ben ik nu ook niet, maar er valt ook niet productief te zijn zonder werk. Ik speur daarom maar weblogs af en onderhoudt mijn contacten met de mail. Kan ook altijd nuttig zijn...

2003-05-14T01:17:00.000-07:00

Mijn vriendinnetje twijfelt aan zichzelf. Ze vraagt zich af of ze wel mooi, lief, slim of grappig is. Ik kan zeggen: ze is het allemaal! Ze is er altijd voor me en snapt ook altijd waar ik over praat, wat ik voel, wat mijn diepste gedachten zijn. Ze luistert naar me en troost me als dat nodig is. Ik wil er op mijn beurt voor haar zijn. Ze is echt lief. Maar ook echt mooi. Goed, als ze een bochel, een slurf en drie armen had gehad, was ze nog mijn vriendinnetje geweest, wat voor mij maar weer aangeeft hoe bijzonder ze in mijn ogen is. Maar het is nog veel beter: ze is echt heel mooi. En ze straalt zoveel warmte en liefde uit. Maar ik weet ook dat het heel moeilijk is om dat af en toe te geloven als er een hele nare voorgeschiedenis aan vastkleeft. Ik hoop maar dat ze vertrouwen in zichzelf heeft, want ze is echt de moeite waard. Ondanks alles heeft ze zich opgewerkt en durft ze zichzelf te zijn. Dat toont aan hoeveel kracht zij heeft en hoe sterk ze is. Soms wens ik dat iedereen zich zo gelukkig mag prijzen als ik met zo'n heerlijke, lieve, grappige, slimme en mooie vriendin!

2003-05-12T01:46:00.000-07:00

Moederdag: de dag dat alle moeders in het zonnetje worden gezet. Ik heb mijn moeder verblijd met een cadeautje en met Fons en Loet heb ik iets gemaakt voor hun moeder. Frank vindt het vreselijk lief van mij dat ik dat doe en ik geniet daar dan nog extra van. Hij vroeg me echter: ,,Jij doet altijd zoveel voor mij, niet alleen op vaderdag, en zelfs voor de moeder van mijn kinderen maak je leuke dingen om haar in het zonnetje te zetten en te laten voelen dat ze bijzonder is. Maar wanneer is het eigenlijk Marianne-dag?" Dat is heel simpel zei ik toen: ,,Elke dag." Ik word altijd met zoveel liefde overladen door Frank en de kinderen - ik krijg ook de meest geweldige tekeningen en knuffelpartijen - dat het voor mij elke keer een feest is. Dan hoef ik niet een dag in het jaar te hebben om dat te bevestigen. Ik weet en voel het al. Dat is toch veel mooier!?

2003-05-12T01:03:00.000-07:00

Jacques Brel, kennen jullie hem en zijn muziek? Ik ben afgelopen zaterdag naar een tentoonstelling over zijn leven gegaan in Brussel. Ik vind dat hij prachtige muziek maakte en ga altijd helemaal mee in zijn teksten. Ja, hij zingt overwegend Franstalig, maar ik heb een Franse achtergrond en kan het perfect volgen. Het was geweldig, helemaal fantastisch. Oude interviews van hem werden afgedraaid en het gekke was dat ik hem helemaal begreep, terwijl veel mensen fronsend keken. Nu snap ik zijn teksten nog beter en ik heb het afgelopen weekend ook heerlijk keihard met zijn cd meegeblerd. Voor degenen die de teksten kennen: Ben ik nou gek?
Ik zou iedereen de tentoonstelling aan willen raden, maar vraag me af of jullie op zulke oude muziek zitten te wachten. Ik ontdekte daar nl ook dat Brel al overleden was voor ik in de maak was.

2003-05-09T08:00:00.000-07:00

Zo, de werkdag zit er bijna op en dan luiden we het weekend in! Ik kan terugkijken op een erg productieve week wat werk betreft. Ik geef mezelf een grote pluim en hoop dat anderen ook vinden dat ik het goed het gedaan. De eerste indruk is immers erg belangrijk. Volgende week gaan we er weer vol tegenaan. Maar eerst in het weekend lekker uitrusten... Nog iemand leuke tips?

2003-05-08T07:43:00.000-07:00

Vanavond lekker verven met de kinderen. Na een hele dag interview uittikken, ben ik wel aan een ontspannende avond toe. Mijn eten staat al klaar als ik thuiskom, dan lekker verven met de kindjes, in bad en dan met een wijntje onderuitzakken op de bank naast een mooie man. Wat een ideale avond. Wat zou ik me nog meer kunnen wensen? Hm, ik verheug me erop. De treinreis sleep ik me nu moeiteloos doorheen.

2003-05-08T04:21:00.000-07:00

Zwoeg, zwoeg, zwoeg. Het is een zware dag. Ondanks het feit dat het een leuk interview is dat ik uitwerk, ben ik nu op het punt aanbeland dat het een beetje te veel van het goede wordt. Het vreet energie. Maar gelukkig is het nadeel van dun zijn dat ik me helemaal vol kan vreten! Twee pizzabroodjes en twee boterhammen heb ik zojuist naar binnen gewerkt. Nu dienen de dropjes zich aan, jummie!

2003-05-07T05:49:00.000-07:00

Druk, druk, druk. Ik heb een hoop te doen vandaag. Ik vind het wel lekker, dan gaat de tijd een stuk sneller. En het is nog leuk wat ik mag doen ook. Krijg ik alweer een voorproefje wat in een van de volgende nummers komt te staan en hoe het allemaal tot stand komt. Ja, ik ben zo'n tiepje dat altijd alles meteen wil weten. Vroeger voelde ik ook al aan cadeautjes en schudde ermee in de hoop te ontdekken wat iedereen kreeg. Nee, het waren niet alleen mijn cadeau's waar ik zo nieuwsgierig naar was: ik wil het liefst echt ALLES weten. Ik schijn een goede ondervragingstechniek te hebben in de loop der jaren en ben daardoor in staat veel geheimpjes te ontfutselen. Dat is erg prettig, maar des te frustrerender als ik iets niet te weten kom. Dan verander ik in een heethoofd dat het liefst als een klein kind met zijn voet op de grond wil stampen. Maar dat is gelukkig altijd snel voorbij en dan kan ik hard om mezelf lachen. Het is nu heel grappig om te zien dat die kleine Fons af en toe precies hetzelfde probeert te doen en dan van die subtiele vragen stelt. Helaas voor hem zijn die vragen nog niet subtiel genoeg waardoor ik altijd meteen doorheb waar hij naartoe wil. Maar hij komt er wel als je het mij vraagt. Ik wacht in spanning en zenuwen af...

2003-05-06T05:34:00.000-07:00

Bijzondere mensen kom je altijd op het juiste moment tegen. Dat vind ik altijd zoiets moois. Net als je denkt dat mensen je niet begrijpen of je zoekt naar iets, maar weet niet wat, dan is die persoon daar plotseling om je weer een stapje verder te helpen in het leven. Jarenlang stond ik stil, maar toen ik eenmaal de juiste weg had gevonden, viel alles in rap tempo op zijn plaats. En elke keer weer kom ik iemand tegen die mij begrijpt en die mij lief vindt om wie ik ben. Zij geven zich dan een stukje bloot en ik mij. Dat maakt me zo gelukkig!

2003-05-06T03:25:00.000-07:00

zowaar, mijn hersencelletjes beginnen hun weg te vinden in die dikke brij van mist in mijn hoofd. Maar dankzij een nieuwe vriend is er nu een nieuw obstakel bij gekomen. ,,Ik ben een soepkip", het liedje van Ernst Bobbie en de rest wil niet uit mijn hoofd en de geniale stemmen in mijn hoofd hebben het liedje nog niet kunnen overstemmen. En bedankt!

2003-05-06T01:32:00.000-07:00

Writersblock noemen ze dat geloof ik als je niets te schrijven weet. Zucht. Ik heb ook nergens zin in, misschien ligt het daar wel aan... Zo'n typische dag dat alles je gestolen kan worden en je het liefst je kop in het zand steekt. Zelfs nu ik aan het tikken ben en wel honderd gedachten door mijn hoofd spoken, kom ik niet verder dan deze paar regeltjes. Hopende op inspiratie, verblijf ik...

2003-05-05T05:27:00.000-07:00

wie van de mannen die mijn site bezoekt zou zo vriendelijk willen zijn mij te vertellen wie zij een mooie vrouw vinden?

2003-05-05T03:22:00.000-07:00

Na een halve dag zwoegen vorige week bij het maken van mijn tijdschriftanalyse voor school, werd mij zojuist een geweldig iets in de schoot geworpen. Ik vroeg om oplagecijfers en kreeg meteen uitgebreide informatie over doelgroep en meer van dat soort dingen die betrekking op de lezer hebben. Mijn angst voor mijn strenge, doch rechtvaardige, stagebegeleidster vanuit school is op slag verdwenen. Dit stuk van mijn stageverslag wordt geweldig. Als ze dit als eerste leest, heb ik al meteen een groot pluspunt gescoord! Wat lekker op de maandag!

2003-05-05T01:05:00.000-07:00

P.S. Ik heb genoten, hoor!!! Het kind in mij was weer s los.

2003-05-05T01:04:00.000-07:00

Wat was dat zonnetje toch heerlijk gisteren, bedacht ik me toen ik in de regen liep. Toch vind ik dit erg prettig, want ik loop momenteel rond met een koppijn van de wijn en zon en heb een halve nek- en rughernia. Ja, ik was gisteren met Frank en de kinderen bij zijn broer op bezoek en nou wil het zo zijn dat zij zo'n mega-trampoline in de tuin hebben staan. Ik heb de halve middag op dat ding gesprongen. Nu moet ik echter met de gevolgen leven, as usual. Zo gaat het ook met voetballen op een grasveld in het park, rondrennen met een kind op je schouders of samen op mini-bots-motors zitten op de kermis omdat Loet nog niet alleen mag. Wanneer leer ik het nou eens!?

2003-05-02T06:48:00.000-07:00

2003-05-02T06:23:00.000-07:00

ik ben duidelijk toe aan weekend, zo bewijst onderstaan verhaal wel; alle woorden door elkaar gehaald. Zucht. Gelukkig nog maar anderhalf uur te gaan...

2003-05-02T06:22:00.000-07:00

Marianne heeft altijd gladgekamde haartjes en het valt ook steil naar als een ravijn beneden. Ik kan me de dag nog goed herinneren waarin plotseling iets anders werd beweerd. Ik kreeg mijn eigen foto teruggestuurd. Het was een foto met mijn hoofd en schouders erop. De stuurder van deze mail had rondom echter een tekst aangebracht: Is it a plane? Is it a bird? No, it's Pluisje! Velen van jullie zullen mij nog nooit hebben gezien en denken: so? Maar ook de mensen die mij kennen zullen bij deze bijnaam zo hun vraagtekens plaatsen. Waarom dan Pluisje? Tsja, de zender van die mail had mij in een toestand gezien die velen van jullie waarschijnlijk nooit mee zullen maken: toen ik net uit mijn bed kwam. 's Nachts lijkt mijn haar een metamorfose te ondergaan. Ieder klein, afzonderlijk haartje op mijn hoofd gaat pluizen en 's ochtends lijkt het of er een bom op mijn hoofd is ontploft. Sinds ik dat weet, verstop ik mij altijd diep onder de dekens en kom pas uit bed zodra mijn mede-bedgenoot opgestaan is en onder de douche staat. Behalve dan die ene keer dat ik rechtop ging zitten en eer ik er erg in had, het bewijs op de gevoelige plaat was vastgelegd. Van nu af aan ga ik door het leven als Pluisje. Het klinkt wel lief als je het mij vraagt. Maar misschien moet ik toch eens naar de Afro-kapper om te kijken of ze geen middeltjes hebben die je gedurende je nachtrust in je haar kunt smeren; aantrekkelijk is immers wel anders!

2003-05-02T04:41:00.000-07:00

Ik vind het niet moeilijk om het tijdschrift Playboy te analyseren. Ik weet voor wie het is, wat ze schrijven en wat vooral belangrijk in mijn ogen is: wat de lezer wil zien in het blad. Ik moet nu echter een tijdschriftanalyse schrijven voor school en daar wordt ik op de vrijdag niet bepaald gelukkig van. Bladformule, pijlers, ijkpersonen, streamers en zo ga zo maar door. Twee A-viertjes volgeschreven met vragen in mijn stagegids en ik moet ze allemaal uitgebreid beantwoorden. Dan doe ik dat en dan blijkt dat ik plotseling een bepaald antwoord weer ergens anders had moeten geven. Ik hoor heel veel mensen om me heen zeggen dat ik moet genieten van het studentenleven, maar op vrije middagen na, zie ik geen voordeel. Je hebt nooit geld, je moet dingen doen die je niet interesseren en docenten zitten altijd aan je kop te zeuren. Ik weet nu al dat ik - net als de vorige keer - na mijn stage weer grote moeite zal hebben op school te acclimatiseren, laat staan motiveren. Nou ja, ik heb een motivatie: snel afstuderen zodat ik kan gaan doen wat ik wil en nog geld toe krijgen ook.

2003-05-02T01:00:00.000-07:00

Magere lat, grasspriet, sprinkhaan... Dit zijn slechts enkele bijnamen die ik vanaf groep 3 heb gekregen omdat ik nogal slank ben. Vroeger deed mij dat heel veel, maar tegenwoordig steek ik gewoon in gedachten mijn tong naar de mensen die mij pesten uit. Gisteren ontstond er echter een nieuwe bijnaam in mijn hoofd, helemaal voor mezelf: waaiboom. Na de frustratie dat ik nooit normaal kleding kan kopen - broeken zijn mij negen van de tien keer te groot, maar kindermaatjes passen mij niet omdat ik wel uitgedijd ben - werd ik weer eens met dat andere nadeel van licht zijn geconfronteerd: de wind. Ik liep uiterst tevreden naar de trein gistermiddag toen er plotseling een harde windvlaag kwam. Ik belandde van de stoep bijna op het fietspad en een voorbijgaande fietser schrok zich lam. Maar ik kon er niks aan doen; ik kon mijn gewicht niet in de strijd gooien in mijn gevecht tegen de wind. Mijn hele verdere tocht naar het station was een grote strijd waarbij ik me vreselijk belachelijk voelde. Ik slingerde van links naar rechts en voelde hoe de ogen van voorbijgangers in mijn rug prikten. Dit wil ik niet nog een keer meemaken, bedacht ik mij vastberaden. Gelukkig heeft Frank mijn tas vanmorgen volgeladen met allerlei lekkers waardoor deze nu een kilootje zwaarder is. Nu maar hopen dat het helpt.

2003-05-01T07:59:00.000-07:00

Zo, mijn derde dag zit erop en langzaam aan begin ik me in het echte werk te storten. Vandaag lekker wat om handen gehad. Wat dat was, mag ik natuurlijk niet verklappen... Zo meteen terug naar huis en eens kijken of de negatieve geluiden een beetje verstomd (bestaat dit woord echt) zijn. Als ik een beetje lef heb, zeg ik dat ik een heerlijke dag achter de rug heb bij die oversekste redactieleden van dat hoerenblad. Zucht.

2003-05-01T06:11:00.000-07:00

Ik mag dan wel 22 zijn en soms wijze lessen aan anderen geven die uit de mond van een veertigjarige zouden kunnen komen, soms ben ik ook net een kleuter. Dat bewijs ik nu eens te meer: ik ben vanbinnen heel blij want ik heb zojuist een paar eerste, korte tekstjes voor Playboy geschreven. Ik weet nog niet eens of ze goed zijn, maar het feit dat ik dat gedaan heb, maakt dat ik het liefst een vreugdedansje zou doen. Over twee maanden prijkt mijn naam misschien al in het blad.

2003-05-01T02:00:00.000-07:00

Ik was eergisteren erg trots op mezelf dat ik het zomaar voor elkaar had gekregen een eigen 'weblog' te creeeren. Zojuist is al mijn trots de grond ingeboord door een mede weblogger. Ik kreeg nl een hele vragenlijst waarin termen stonden die voor mij meer op swahilisch leken dan Nederlands of een andere taal die ik beheers. Ze sloeg me om de oren met URL en ik moest vertellen over soorten weblogs. Natuurlijk heb ik weleens van die woorden gehoord, maar wat ze inhouden!? Ik wil gewoon lekker blij mijn verhaaltjes tikken en laten zien dat ik niet zo'n computerleek ben als vaak lijkt. Uren kan ik aan de lijn hangen met de helpdesk of mijn persoonlijke helpdesken Ferry en Wilfried. Ook dan krijg ik woorden te horen waarna ik roep: WAT!? Kun je niet gewoon omschrijven hoe het icoontje (jaha, die ken ik wel!) eruit ziet of welk woordje ik aan moet klikken?

2003-05-01T00:36:00.000-07:00

Oké, dit gaat niet meevallen om uit te leggen eer ik mijn leuke verhaal kan schrijven, maar ik zal het toch proberen. Ik hou van Frank en Frank houdt van mij. We zijn veel samen, maar we hebben niet een 'standaardrelatie'. Geen verwachtingen of verplichten en we leven van dag toch dag. Voor mij ideaal, maar veel mensen begrijpen mij niet. We zijn allebei vrij om te doen en laten wat we willen; we zijn helemaal onszelf bij elkaar. Frank heeft twee kinderen: Fons en Loet. Fons is nu vijf en Loet twee. Ik stond van de week uitgebreid met Frank te zoenen, kijkt Fons plotseling op van de bank en zegt verschrikt: ,,Jullie zijn aan het tongen!" ,,Ja", zeggen wij, ,,dat vinden wij lekker. " ,,GETVERDEMME!!!", roept hij. We moeten er hard om lachen en leggen hem uit waarom we dat doen. ,,Wil je het ook eens proberen?", vraagt Frank. Hoe vies hij het ook zegt te vinden, daar is hij wel voor in. Dus steek ik mijn tong uit en hij de zijne. Sta ik daar plotseling met een vijfjarige te tongen! Raar?

2003-04-29T01:57:00.000-07:00

Mijn dromen als aankomend journaliste lijken langzaam uit te komen. Ik heb al vier jaar studie achter de rug en heb school tot nu toe met succes doorlopen. Nu zit ik op mijn stage-droom-plek. Jaja, mijn tweede dag bij Playboy is een feit. Gisteren zat ik nog met bibberende knieën in de trein, maar al die zenuwen waren op slag verdwenen toen ik op de redactie kwam. Ze zijn hier heel lief. Dus vandaag stapte ik met veel plezier de trein in. Heerlijk.
Vandaag mag ik mijn eerste interviewtje doen met Willem. Voor de rubriek blootgeefster. Spannend hoor; zeker omdat ik de tekst alleen mag schrijven.
Mijn moeder staat helaas niet achter me. "Je doet het zeker omdat je naakt wilt poseren" is het enige wat ze zegt. Niks geen leuk of wat dan ook voor positiefs. Dat terwijl ze weet dat dit een van mijn dromen was. Gelukkig is mijn paps wel trots. En als je het mij vraagt, zou hij het nog grappig vinden als ik ooit ergens naakt in een blad verschijn. Hij houdt echter (wijs?) zijn mond. Maar laten we voorop stellen dat dit absoluut niet het doel van mijn stage is. Ik wil schrijven voor een blad dat me aanspreekt. Margriet of Libelle past simpelweg niet bij mij.